نشریه مدیریت استراتژیک نشریه مدیریت استراتژیک

پکیج مرز هوشمند در یک نگاه
"پکیج مرز هوشمند" برای نخستین بار در فوریه 2013 از طرف کمیسیون اتحادیه اروپا مطرح شد. البته, اساس این طرح همان اقداماتی بود که در فوریه سال 2008 با هدف ایجاد یک "سیستم ورود/خروج" و همچنین راه اندازی "طرح مسافران ثبت شده" آغاز شده بود.

پکیج مرز هوشمند در یک نگاه

"پکیج مرز هوشمند" برای نخستین بار در فوریه 2013 از طرف کمیسیون اتحادیه اروپا مطرح شد. البته, اساس این طرح همان اقداماتی بود که در فوریه سال 2008 با هدف ایجاد یک "سیستم ورود/خروج" و همچنین راه اندازی "طرح مسافران ثبت شده" آغاز شده بود.

این پکیج متشکل از سه پیشنهاد قانونی است که هدف از آن, مدیریت مرزهای خارج از محدوده شینگن, مبارزه با مهاجرت های غیر قانونی و داشتن اطلاعات لازم از افرادی که بیش از مدت اعتبار ویزایشان در اروپا اقامت می کنند و در نهایت, تسهیل عبور و مرور مسافران کثیرالسفر مورد تایید کشورهای ثالث به اتحادیه اروپاست.

در نخستین روزهای اجرای آزمایشی این طرح, که در فوریه 2014 به پایان رسید, شورا و پارلمان اروپا اشکالات فنی, عملیاتی و هزینه ای این پکیج را یادآور شد که عمدتا مربوط به امکان سنجی کلی سیستم های پیشنهادی جدید و ویژگی های آنها بود.

اکثر این اشکالات و دغدغه ها مربوط به فرایند واقعی کنترل مرزها, ملزومات طرح مسافران ثبت شده, مدت زمان نگهداری داده های مربوط به سیستم ورود/خروج, انتخاب شاخص های بیومتریک, حدود و امکان استفاده مجدد یا تلفیق سیستم ورود/خروج در سایر موارد و مهم تر از همه, امکان دسترسی نیروهای انتظامی به سیستم مذکور بود.

برای ارزیابی بیشتر و بهتر تاثیرات مالی, سازمانی و فنی انواع روش های متنوع و محتمل برای پرداختن به این موضوعات, متعاقبا کمیسیون اروپا با حمایت قانون گذاران, یک طرح دو مرحله ای را برای شناسایی سایر روش های اجرایی ممکن, آغاز کرد.

در فاز نخست, یک مطالعه فنی با هدف شناسایی و ارزیابی محتمل ترین و مناسب ترین راهکارها آغاز گردید و بر اساس این مطالعه, مقرر گردید راهکارهای پیشنهادی از طریق یک پروژه پایلوت تا آخر 2014 انجام شود. در فاز بعدی, قرار شد پروژه پایلوت به لحاظ مواردی مانند حفظ حریم خصوصی, حفظ امنیت و عادلانه بودن آن, امکان سنجی و تایید شود.

این مطالعه بر اساس یکسری محورهای خاص انجام شد که قبلا به تایید نهادهای ذی ربط رسیده بود و مهم ترین این موارد شامل آمار, شاخص های بیومتریک, فرایند کنترل مرزها, داده ها, ساختار و هزینه ها می شد.

این در حالی است که رویکرد این مطالعه بر اساس مشاوره با ذی نفعان قرار داشت که این امر از طریق برگزاری کارگاه, گفتگوهای تلفنی, دریافت بازخورد و موارد مشابه محقق شده بود.

ناگفته نماند در انجام مطالعه از تحقیق های گسترده, مرور پیشینه و همچنین بازدیدهای میدانی هم استفاده شده بود. به علاوه, برخی تحقیقات خارج از مرزهای شینگن انجام شده بود.

این تحقیق آپشن های مختلفی را در خصوص کاربرد بیومتریک, فرایند کنترل مرزها, ساختار داده ها و هزینه ها بررسی کرد و نهایتا بهینه ترین و مناسب ترین طراحی را برای سیستم ورود/خروج و همچنین طرح مسافران ثبت شده شناسایی و معرفی کرد.

متعاقبا, برای اعلام توالی احتمالی فعالیت ها (یعنی مثلا ثبت نام برای سیستم ورود/خروج, تایید شاخص های بیومتریک و غیره), مفهوم "مدل عملیاتی هدف" نیز تدوین و ارائه شد. لازم به ذکر است هر مدل عملیاتی هدف منحصربفرد و مطابق با سناریوی احتمالی ارائه شد.

کوتاه سخن اینکه: این مطالعه آپشن های مختلف, تاثیرات, کاتالیزورها, محدودیت ها و هزینه های مربوط به سیستم های نسل جدید ورود/خروج و همچنین موارد مربوط به طرح مسافران ثبت شده را از زوایای مختلف بررسی کرده است که مهم ترین آنها شامل شاخص های بیومتریک, فرایند مرزها (تاثیرات, آلترناتیوها و کاتالیزورها), داده ها (یعنی حداقل تعداد داده ها برای قادر ساختن سیستم به فعالیت) و در نهایت ساختار و معماری داده ها (مشتمل بر ریسک های محتمل, بهترین اقدامات و چشم انداز سیستم های کنونی ) است.

 

در این گزارش, مروری جامع بر سناریوهای محتمل برای اجرایی کردن موثر و کارآمد این سیستم ها آمده است. همچنین, این گزارش تاثیرات را بر مبنای موارد حقوقی و دغدغه های مربوط به حفاظت از داده ها نیز مورد بررسی قرار داده است. 

نگاهی تفصیلی تر به گزارش نشان می دهد استفاده از شاخص های بیومتریک می تواند در همه موارد, به خصوص مرزهای خارج از شینگن, موجب افزایش و تقویت کنترل های مربوط به هویت افراد شود که این امر در افزایش کلی امنیت مرزها بسیار موثر است.

در بررسی شاخص های بیومتریک, معمولا استفاده از اثر انگشت به عنوان نوعی هم افزایی, در کنار آیتم های دیگر, مانند عنبیه و تشخیص صورت مورد بررسی قرار گرفته است, اما این پژوهش نشان داد استفاده از اثر حتی یک انگشت هم به تنهایی هم می تواند برای شناسایی موثر استفاده شود هر چند توصیه می شود تعداد انگشت ها بیشتر باشد چرا که این امر موجب افزایش دقت می گردد که البته باید توجه داشت اجرای این توصیه در برخی مرزها, به خصوص مرزهای زمینی, کار دشواری است.

در مجموع, سه آیتم زیر برای اجرا در "طرح مسافران ثبت شده" توصیه شد:

  1. صرفا استفاده از تصویر صورت
  2. استفاده از تصویر صورت به همراه اثر یک یا دو انگشت
  3. عدم استفاده از شاخص های بیومتریک

و در نهایت, مقرر گردید در دوره گذر از سیستم های بیومتریک استفاده نشود و به استفاده از عکس های مخصوص اکتفا شد.

 

نکته بعدی "تاثیر مدت زمان" است که از جنبه های گوناگونی مورد بررسی قرار گرفته است. مثلا, عده ای معتقدند داده های الفبایی و عددی گذرنامه افراد مانند شماره ویزا می تواند به راحتی برای پردازش اطلاعات در مرزها مورد استفاده قرار گیرد. برخی هم توصیه می کنند اگر قرار است از داده های بیومتریک استفاده شود, این کار فقط یک بار انجام شود.

عده ای هم می گویند برای تسریع در کار, آن دسته از مسافرانی که در گروه "طرح مسافران ثبت شده" قرار می گیرند, در صورتی که مقدور باشد, از گیت های ویژه عبور کنند و برای تایید هویت شان, از اثر انگشت شان استفاده شود یا تصاویر آنها با سیستم مرکزی مطابقت داده شود.

نکته ای که در اینجا به دست آمد این بود که امروزه نه تنها وضعیت عمومی در مرزهای زمینی, هوایی و دریایی یکسان نیست, بلکه در مرزهای مختلف شینگن هم شرایط به یک منوال نیست. مثلا, ممکن است مسافران مشمول طرح بتوانند در مرزهای هوایی از گیت های ویژه عبور کنند و صرفا تصویر صورت آنها برای تایید هویت کافی باشد, اما این امر در سایر مرزها مصداق ندارد و نمی توان با چنین ابزاری اقدام به تایید هویت نمود.

برخی مطالعات هم که با شبیه سازی داده های واقعی و با هدف بررسی رابطه مدت زمان حضور در مرز و دقت در احراز هویت انجام شد, نشان داد اگر مسافران هوایی در ورودی اول کمتر از 60 ثانیه حضور بیشتری در فرودگاه داشته باشند, خللی در سطح سرویس ارائه شده به آنان پیش نخواهد آمد و زیر 30 ثانیه (حضور بیشتر) هم اصلا محسوس نخواهد بود و باعث افزایش مدت زمان ایستایی هم نخواهد شد.

در این میان, این نکته هم مشخص شد برخی راهکارها مانند گردآوری اطلاعات مسافران از شرکت های حمل و نقل پیش از ورود آنها به مرز, ترغیب مسافران برای ثبت اطلاعات خود قبل از ورود و کاهش اسناد مورد نیاز برای ارائه به ماموران, می تواند باعث کاهش زمان ایستایی شود. تحقیقات نشان داد ثبت اطلاعات یا انجام کنترل ها پیش از ورود به مرز, به خصوص در فرودگاه های بین المللی, می تواند تاثیر بسزایی در کاهش زمان ایستایی مسافران داشته باشد.    

البته, تحقیقات نشان داد در صورت اجرایی شدن طرح مسافران ثبت شده و سیستم ورود/خروج, که باعث خواهد شد روش هایی مانند مهر زدن دستی بر روی مدارک به کلی منسوخ شود, اشکالات بسیار جدی هم بروز خواهد کرد و به عنوان مثال, امکان بررسی مهرهای سابق شینگن بر روی گذرنامه افراد مقدور نخواهد بود. از طرفی, امکان محاسبه مدت زمان قانونی حضور افراد در داخل اتحادیه اروپا هم سلب خواهد شد و در نهایت, شرکت های حمل و نقل هم نمی توانند متوجه شوند که آیا فرد قبلا ویزا را استفاده کرده است یا خیر!  

در بحث ساختار هم مشخص شد که می توان از دو حالت مختلف استفاده کرد: به این مفهوم که در نگاه اول می توان سیستم ورود/خروج مسافران و طرح مسافران ثبت شده را دو مقوله جداگانه فرض کرد که در این حالت پیچیدگی های سیستم بسیار کاهش می یابد. در حالت دوم نیز می توان این دو را به صورت یک سیستم یکپارچه لحاظ کرد که در این حالت, احتمال هم پوشانی داده ها و از طرفی ریسک عدم کارآیی سیستم به شدت افزایش خواهد یافت.

در خصوص نحوه هم افزایی این دو سیستم جدید با سیستم های مرسوم مانند "ویس" می توان حالت مشابهی را تصور کرد که در حالت نخست, این دو کاملا از هم متفاوت اند. در حالت دوم, سیستم های جدید در ویس ادغام می شوند و در حالت سوم, سیستم های جدید مستقل اند, اما از قابلیت های ویس استفاده می کنند که به نظر می رسد حالت اول, ساده ترین راه باشد.

 

-------------------------------------
نظرات

اخبار مرتبط اخبار مرتبط

مورد مرتبطی یافت نشد