نشریه مدیریت استراتژیک نشریه مدیریت استراتژیک

چگونه سيستم هاي امنيتي يکپارچه مي توانند به افزايش امنيت در فرودگاههاي کوچکتر منطقه کمک کنند
در سالهای اخیر، امنیت تبدیل به کارکردی کاملا حیاتی و البته به صورت فزاینده پیچیده برای سازمانهایی شده است که مسئول جابجایی افراد و کالاها در فرودگاه و حمل و نقل آنها در سراسر دنیا هستند.

جف امیری و استیو هورنر بحث می کنند چگونه سیستم های امنیتی یکپارچه می توانند به افزایش امنیت در فرودگاههای کوچکتر منطقه کمک کنند

در سالهای اخیر، امنیت تبدیل به کارکردی کاملا حیاتی و البته به صورت فزاینده پیچیده برای سازمانهایی شده است که مسئول جابجایی افراد و کالاها در فرودگاه و حمل و نقل آنها در سراسر دنیا هستند.

این مسئله با «تهدید اعضای داخلی» در مورد کارمندان، بازدیدکنندگان، پیمانکاران و عموم مردم پیچیده تر شده است که به صورت مداوم وارد فرودگاه شده یا از آن خارج می شوند یا در این محیط فعالیت می کنند.

مدیران ایمنی و امنیت فرودگاه باید مدام آموزش بینند تا از این سناریوها آگاهی کامل داشته باشند.

این مسئله کاملا منطقی و بدیهی به نظر می رسد، اما در مورد فرودگاه های کوچکی که منابع زیادی برای سرمایه گذاری درخصوص امنیت ندارند، این مسئله تا حدی با واقعیت فرق می کند.

در نتیجه، مواردی مانند کمبود حصارهای محوطه اطراف، پرسنل امنیتی و فن آوری های مربوطه از جمله مشکلاتی هستند که فرودگاههای کوچک را تهدید می کنند.

و برطرف کردن این موارد یا دیگر سرمایه گذاریهای لازم، اغلب برای بودجه هایی که با کمبود منابع و بودجه مواجه هستند ، دشوار به نظر می رسد.

لازم به گفتن نیست که عدم پرداختن به چنین مواردی باعث می شود یک فرودگاه در برابر تهدیدات امنیتی آسیب پذیرتر باشد، چیزی که در بدترین حالت ممکن می تواند منجر به آشفتگی لجستیکی، مشکلات اقتصادی و احتمالا صدمه به قابلیت اطمینان گیت های ورودی و خروجی شود.

 

تلفیق در راه حلی واحد

راه حل برای فرودگاههای کوچکتر چیست؟ خوب، با ترکیب همه تکنولوژیها و فرآیندها از طریق یکپارچه سازی سیستم های امنیت فردی می تواند یک روش اثربخش و قابل مدیریت باشد.

سیستم های امنیت فردی مورد استفاده فرودگاهها معمولا شامل گیت ها و موانع خودکار، درهای گردان وسایل نقلیه و ورودی ها، کنترل دسترسی، CCTV و دوربین مداربسته می باشد.

زمانی که پرسنل امنیتی باید به صورت مداوم با هر سیستم جداگانه ای ، ساعت های زیادی را کنترل و مدیریت کنند، به صورت اجتناب ناپذیر ریسک خطای انسانی و گاهی از دسترس خارج شدن شبکه وجود دارد.

اما تنها برای افراد معدودی این امکان وجود دارد که به صورت همزمان همه سیستم های امنیتی را از یک نقطه کنترل کنند، آن هم با نرم افزار یکپارچه سازی امنیتی یا سیستم مدیریت اطلاعات امنیتی فیزیکی (PSIMS).

این یکپارچه سازی یا تلفیق به اپراتور یک روش جامع مدیریتی ارائه می کند که قابلیت کنترل داخلی بین همه سیستم ها را می دهد، اثربخشی عملیاتی را حداکثرسازی می کند و راهبرد نظارتی داخلی بسیار موثری ارائه می کند، چیزی که به نوبه خود، باعث تبعیت اپراتور از سیاست های فرودگاه می گردد.

چنین روشی می تواند در مراکز واحد یا چندگانه کنترل صورت بگیرد و به اپراتورهای فرودگاه، اگاهی موقعیتی کاملی از یک یا چند محل ارائه کند.

 

فعالی سازی بر حسب وقوع رویداد

خیلی از سنسورهای تشخیصی امروزی از فعال سازی بر حسب رویداد استفاده می کنند. این یعنی به جای تلاش برای کنترل چیزی که در جریان است، اپراتور سیستم امنیتی یکپارچه، صرفا زمانی توسط آلارم هشدار داده می شود که اتفاقی نامناسب یا بد روی بدهد.

این روش یک به چند در مورد امنیتی، یعنی یک رویداد یا فعالیت می تواند اکنون از طریق یک سیستم یا سیستم های مختلف فعال سازی شود. نرم افزار مرکزی یکپارچه سازی، به اپراتور تمرکز بیشتر، توجه بیشتر و در نهایت خودکارسازی و واکنش اثربخش را ارائه می کند.

در اینجا چنین سیستمی می تواند مشکل خیلی از فرودگاههای کوچک را حل کند که نمی توانند تیم های امنیتی بزرگ داشته باشند.

به صورت معمول، این سیستم های هشدار دهنده چندگانه می توانند از طریق یک سری مسیرهای ارتباطی در یک پلتفورم مرکزی به هم متصل شوند، آنهم از طریق شبکه های سیمی یا بیسیم، پیام کوتاه، ابزارهای الکترونیکی رادیویی یا فردی.

کل فرایند از لحاظ عملیاتی اثربخش بوده و کاملا کارآیی دارد، یعنی باعث ایجاد واکنش های سطح اول بر اساس داده های مرتبط در زمان واقعی می شود تا تصمیم گیری سریع صورت بگیرد.

روش چندلایه

طی چند دهه گذشته، تمرکز روی پیشگیری منجر به اتخاذ روش چندلایه یا چندسطحی شده است، روشی که برای برای ترکیب معیارهای فیزیکی و منطقی مختلف طراحی شده تا کنترل بهتری روی هر موقعیت و کاهش ریسک ارائه کند.

استانداردهایی که معمولا امروزه توسط فرودگاهها به کار می روند، برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به نواحی امنیتی یا محدودیت دار می باشد، مانند استفاده از تکنولوژی بیومتریک، اسکنرهای بار و بدن، تلویزیون های مداربسته (CCTV) و کنترل های فیزیکی در نقاط دسترسی یا ورودی.

استانداردهای امنیتی بیشتر در حوزه پیشگیری، می تواند نشامل استفاده از فنس ها یا حصارهای پیرامونی، یا موانع فیزیکی زمینی و همینطور سیستم های تشخیص ورود غیرمجاز باشد (جبهه اول تشخیص و دفاع، یا سیستم هشدار اولیه).

همه سیستم های امنیتی یکپارچه الکترونیکی و مکانیکی مرتبط با گرداوری هوشمندانه هستند که می توانند از طریق سازمانهای نظارتی یا حتی سایت های شبکه های اجتماعی در دسترس قرار بگیرند.

در این مورد، اینترنت یک ابزار بسیار قوی است که با اثربخشی زیاد توسط خیلی ها، و با اثربخشی ضعیف توسط معدودی به کار می رود.

بر اساس بهترین رویکرد نسبت به یکپارچه سازی امنیتی، اهمیت دارد خدماتی در سیستم های تشخیصی مناسب تلفیق شود که بتواند اپراتور امنیتی فرودگاه را با استفاده از سیستم های و فناوریهای مختلف موجود توانمند سازد، و مشخص کند چه مواردی باید بر حسب فناوریهای قدیمی و جدید (آنالوگ و IP) وارد شده و مزایای روشهای امنیتی یکپارچه به نفع عملیات های فرودگاه باشد.

-------------------------------------
نظرات

اخبار مرتبط اخبار مرتبط

مورد مرتبطی یافت نشد